Koronawirus, a stosunek pracy

Wciąż rozprzestrzeniający się wirus budzi lęk i liczne wątpliwości, również w obszarze  stosowania przepisów prawa pracy. Państwowa Inspekcja Pracy przygotowała odpowiedzi na pytania dotyczące relacji między pracodawcą a pracownikiem  sytuacji zagrożenia zarażeniem koronawirusem.

Prześledźmy najczęściej poruszane zagadnienia:

1. Czy pracodawca może nie dopuścić do pracy pracownika, który wraca do pracy z pobytu w kraju/regionie objętym działaniem koronawirusa?

„Pracodawca nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnie oceny stanu zdrowia pracownika. Niedopuszczenie pracownika do pracy, ze względu na potencjalne zarażeniem wirusem może narazić pracodawcę na zarzutu o nękanie, czy stosowanie mobbingu.” – odpowiada PIP.

2. Czy pracodawca w ramach profilaktyki i kwarantanny może pracownikowi powracającemu z regionów objętych działaniem koronawirusa zaproponować czasową pracę z domu?

„Jeśli pracodawca uzyskał informacje, że pracownik przebywał w strefie gdzie mógł zostać zarażony koronawirusem, może zaproponować pracownikowi świadczenie pracy zdalnej. Warunki świadczenia pracy w domu powinny zostać uzgodnione w porozumieniu stron stosunku pracy. Nie mogą one naruszać powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy np. norm czasu pracy.” – odpowiada PIP.

3. Czy pracodawca ma prawo wysłać na urlop pracownika wracającego z wypoczynku z regionu objętego koronawirusem?

„Pracodawca nie może zobowiązać pracownika powracającego do pracy z pobytu w strefie zagrożonej koronawirusem do wykorzystania urlopu wypoczynkowego. Nie jest też właściwy do podejmowania działań izolujących pracownika w ramach kwarantanny.” – odpowiada PIP.

4. Czy pracodawca może zlecić dodatkowe badania lekarskie pracownikowi, który  powraca do pracy po wyjeździe do regionu/kraju, w którym był narażony na zakażenie koronawirusem?

„Prawo pracy określa zasady kierowania pracowników na badania lekarskie i przeprowadzania badań wstępnych, okresowych i kontrolnych pracownika. Przepisy nie przewidują kierowania pracownika na badania w związku ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na choroby wirusowe. Zgodnie z art. 229 Kodeksu pracy pracownik podlega badaniom profilaktycznym: wstępnym – przy przyjęciu do pracy, a także okresowym i kontrolnym. Zakres i częstotliwość badań okresowych ustala lekarz zgodnie ze wskazówkami metodycznymi w sprawie przeprowadzania badań  profilaktycznych.  Badania kontrolne są wykonywane w przypadku, gdy niezdolność pracownika do pracy trwała dłużej niż 30 dni.

Tryb i zakres badań profilaktycznych pracowników są uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r.  w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz. U z 2016 r. poz. 2067).

Zgodnie z przepisem § 6 wskazanego rozporządzenia przeprowadzenie badań lekarskich poza terminami wynikającymi z częstotliwości wykonywania badań okresowych i orzekanie o możliwości wykonywania dotychczasowej pracy może zachodzić w przypadku: konieczności przeniesienia pracownika do innej pracy ze względu na stwierdzenie szkodliwego wpływu wykonywanej pracy na zdrowie pracownika (art. 155 § 1 Kodeksu pracy); stwierdzenie u pracownika objawów wskazujących na powstanie choroby zawodowej (art. 230 § 1 Kodeksu pracy); stwierdzenia niezdolności do wykonywania dotychczasowej pracy u pracownika, który uległ wypadkowi przy pracy  lub u którego stwierdzono chorobę zawodową, lecz nie zaliczono do żadnej z grup inwalidów art. 231 Kodeksu pracy). Skierowanie na przeprowadzenie badania  wydaje pracodawca po zgłoszeniu  przez pracownika niemożności wykonywania dotychczasowej pracy.

Przepisy Kodeksu pracy oraz wspomnianego rozporządzenia nie uprawniają natomiast pracodawcy do skierowania pracownika na badania lekarskie w sytuacji, gdy np. pracownik jest przeziębiony i może zagrażać innym pracownikom, bez zgody tego pracownika, jeżeli nie zbiega się to z terminem  kolejnego badania okresowego.” – odpowiada PIP.

Kwarantanna a świadczenia – stanowisko ZUS

W dniu 5 marca 2020 ZUS opublikował informację w sprawie uprawnień do świadczeń z powodu poddania się kwarantannie lub izolacji. Na stronie na stronie www.zus.pl czytamy: “Jeżeli państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny wyda decyzję o konieczności poddania się kwarantannie lub izolacji, to taka decyzja stanowi podstawę do wypłaty świadczeń z tytułu choroby własnej lub opieki nad chorym dzieckiem lub członkiem rodziny.”

Za okres trwania kwarantanny lub izolacji przysługuje na ogólnych zasadach wynagrodzenie za czas choroby, zasiłek chorobowy lub opiekuńczy, wypłacany przez płatnika składek: pracodawcę lub Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Ważne!

Decyzję można dostarczyć płatnikowi składek bądź do placówki ZUS po zakończeniu kwarantanny lub izolacji.

Prawo do zasiłku opiekuńczego przysługuje również w sytuacji konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat, w przypadku nieprzewidzianego zamknięcia placówki, do której uczęszcza dziecko.

Prawa i  obowiązki pracodawcy

W Dzienniku Ustaw 2020 pod poz. 374 opublikowano spec ustawę o koronawirusie: Ustawę o zwalczaniu COVID-19. Co najistotniejszego wynika z niej dla pracodawców?

Praca zdalna

Art. 3. W celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna).

Opieka nad dzieckiem

Art. 4.1. W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły do których uczęszcza dziecko, z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590) przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy za okres nie dłuższy niż 14 dni.

Art. 4.2. Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przyznawany jest w trybie i na zasadach określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, i nie wlicza się do okresu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Za okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego, zasiłek, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje.

Jak wyliczyć wymiar urlopu? Sprawdź!

Sprawa wydaje się oczywista, jeśli pracownik jest zatrudniony u danego pracodawcy przez pełny miesiąc kalendarzowy: od 1go do ostatniego dnia. Wówczas, w zależności od stażu pracy, przysługuje mu dwunasta część z 20 lub 26 dni urlopu należnego na cały rok.

Zacznijmy od ustalenia komu należy się wyższy (26 dni) wymiar urlopu?

Wymiar dostępnych dni urlopowych jest uzależniony od stażu pracy i wynosi odpowiednio:

• 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat;
• 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.

Okazuje się jednak, że pracownik wcale nie musi pracować 10 lat, aby nabyć prawo do urlopu w wyższym wymiarze.

Do stażu pracy wlicza się bowiem okresy nauki.

Z uwagi na tytuł ukończenia:

• zasadniczej szkoły zawodowej dodajemy do stażu 3 lata;
• średniej szkoły zawodowej + 5 lat;
• szkoły ogólnokształcącej + 4 lata;
• szkoły policealnej + 6 lat;
• szkoły wyższej + 8 lat (uprawnia do tego już tytuł licencjata).

Oprócz okresów zatrudnienia i nauki do stażu urlopowego zalicza się:

• okres prowadzenia gospodarstwa rolnego;
• okres odbywania służby wojskowej;
• okres pracy za granicą;
• okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium.

Ważne! Nie wliczamy do stażu urlopowego okresu prowadzenia działalności gospodarczej.

Co w sytuacji gdy pracownik przepracował tylko kilka dni w miesiącu?

Jaki wymiar urlopu mu przysługuje?

Przyjmijmy, że pracownik przepracował w danej firmie tylko 7 dni (od 10 do 16 lutego) na cały etat (8 godzin dziennie), z czego 2 dni to sobota i niedziela. Ile dni urlopowych mu przysługuje?

Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Liczba należnych pracownikowi dni urlopu zależy czy od tego, czy przed 10tym lutego świadczył gdzieś pracę na podstawie umowy o pracę.

W razie ustania lub nawiązania z pracownikiem umowy w trakcie roku ma on prawo do urlopu w wymiarze proporcjonalnym do przepracowanego okresu. Za każdy miesiąc pracy powinien otrzymać 1/12 z przysługującego mu wymiaru 20 lub 26 dni. Nie ma tu znaczenia, czy pracownik w danym miesiącu przepracował cały miesiąc czy tylko jego część. Ważne jest natomiast, że w danym miesiącu pozostawał w zatrudnieniu, gdyż urlop zaokrągla się do pełnego miesiąca pracy.

Istotne jest czy przed rozpoczęciem pracy (przed 10 lutego) r. pracownik świadczył pracę u innego pracodawcy. Jeżeli przed podjęciem pracy pracownik był zatrudniony w innym miejscu pracy, w obecnym nie otrzyma już urlopu. Natomiast w sytuacji gdy praca rozpoczęta 10 lutego była dla pracownika pierwszą pracą w tym miesiącu, należy mu udzielić urlopu za 1 miesiąc.

Zasady wyliczania dwunastej części urlopu

1/12 z 26 dni urlopu to dokładnie 2,16 dnia wolnego przysługującego pracownikowi. Jeśli jest to pierwsza praca danej osoby, nie zaokrąglamy w górę, czyli pracownikowi przysługują dwa dni urlopu.

Jeśli nie jest to pierwszy rok pracy możemy zaokrąglić w górę do 3 dni urlopu na podstawie wykładni z 5 lipca 2010 roku: ZN GPP-110-4560-41-1/10/PE/RP.

Zatrudniasz studenta? Sprawdź kiedy nie obowiązuje cię zwolnienie z płacenia za niego składek społecznych.

Młodzi ludzie coraz częściej chcą łączyć naukę z pracą, a przedsiębiorcy są nimi zainteresowani z uwagi na redukowanie kosztów zatrudniania. Jaki rodzaj umowy wybrać i kiedy powstaje obowiązek opłacania składek do ZUS mimo statusu studenta?

Zacznijmy od zdefiniowania: kim jest student?

Studentem jest osoba uczęszczająca na studia:

• jednolite magisterskie;
• pierwszego lub drugiego stopnia.

Zasadniczo status studenta otrzymuje się w dniu immatrykulacji tj. aktu przyjęcia w poczet studentów uczelni i złożenia ślubowania.

Za dzień ukończenia studiów uważa się natomiast datę:

• złożenia przez studenta egzaminu dyplomowego,
• złożenia przez studenta ostatniego wymaganego planem studiów egzaminu – w przypadku kierunków lekarskich, lekarsko-dentystycznych i weterynarii,
• zaliczenia przez studenta ostatniej przewidzianej w planach studiów praktyki – w przypadku kierunku farmacja.

Oprócz opisanych wyżej sytuacji status studenta wygasa też w dniu skreślenia z listy studentów.

Potwierdzenie statusu

Chcąc potwierdzić swój status, student musi dostarczyć zleceniodawcy zaświadczenie z dziekanatu lub ksero/skan ważnej legitymacji studenckiej. Aby korzystać ze świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, osoba ucząca się powinna zostać zgłoszona do ubezpieczenia przez rodzica lub przez uczelnię.

Studia licencjackie a umowa zlecenie

Na szczególną uwagę zasługuje sytuacja, w której zatrudniamy na podstawie umowy zlecenia 22-letniego studenta studiów licencjackich, którego nie zgłaszamy do ZUS. Przyjmijmy, że w kwietniu zleceniobiorca zaplanował obronę pracy licencjackiej. Od 1 października planuje rozpocząć uzupełniające studia magisterskie. Od dnia ukończenia studiów pierwszego stopnia (obrony pracy licencjackiej) mamy obowiązek zgłoszenia zleceniobiorcy do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz ubezpieczenia zdrowotnego. Jeśli umowa zlecenia będzie obowiązywała również w październiku, wówczas trzeba będzie wyrejestrować zleceniobiorcę z ubezpieczeń, ale dopiero z dniem rozpoczęcia studiów – wpisania na listę studentów.

Zwolnienie z opłacania składek społecznych

Przedsiębiorcy nie muszą opłacać składek na ubezpieczenie społeczne za pracujących u nich na podstawie zlecenia, umowy agencyjnej lub umowy o świadczenie usług:

• studentów, do dnia ukończenia przez nich 26. roku życia.
• uczniów szkół ponadgimnazjalnych oraz ponadpodstawowych,
• uczniów gimnazjów.

Status osoby uczącej się przysługuje:

• uczniom, którzy ukończyli szkołę i nie kontynuują nauki (do 31 sierpnia);
• uczniom, którzy kontynuują naukę w tej samej szkole lub ukończyli szkołę i rozpoczynają naukę w następnej, w której rok szkolny rozpoczyna się 1 września;
• kontynuują naukę na studiach.

Obowiązek zgłoszenia zleceniobiorcy do ubezpieczeń społecznych następuje:

• od następnego dnia po obronie pracy dyplomowej – nawet jeśli zleceniobiorca nie ukończył 26. roku życia,
• od następnego dnia po wykreśleniu z listy studentów,
• od dnia ukończenia 26. roku życia, czyli osobę urodzoną 22 lutego 1994 zgłaszamy do ZUS w dniu 22 lutego 2020.

Status studenta – wymagany do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne – nie przysługuje:

• uczestnikom studiów doktoranckich,
• uczestnikom studiów podyplomowych.

Umowa o pracę dla studenta

Zatrudnienie studenta na umowę o pracę rodzi obowiązek opłacania wszystkich składek społecznych: emerytalnej, rentowej, chorobowej i wypadkowej. W tej sytuacji wiek nie ma znaczenia.

Stąd dla osób kontynuujących naukę, które wciąż nie ukończyły 26. roku życia najbardziej korzystnym i powszechnie stosowanym rozwiązaniem jest zawarcie umowy cywilnoprawnej.

 

Księgowość działalności gospodarczych 

Ulga dla młodych – kogo dotyczy?

1 sierpnia 2019 roku weszła w życie ulga w podatku dochodowym od osób fizycznych, określana potocznie ulgą dla młodych.

Kogo dotyczy?

Ulga przysługuje osobom, które nie ukończyły 26. roku życia i osiągają przychody z pracy (czyli ze stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy, stosunku służbowego lub stosunku pracy nakładczej) oraz z umów zlecenia.

Zgodnie z nową regulacją zwolnieniem nie zostali objęci młodzi przedsiębiorcy, osoby świadczące pracę na podstawie umowy o dzieło, a także osoby pobierające zasiłki chorobowe, macierzyńskie lub świadczenia rehabilitacyjne.

Limit kwotowy

Z ulgi skorzystać mogą osoby, których zarobki (wynikające z umowy o pracę oraz z umowy zlecenia) nie przekraczają 85 528 zł w roku podatkowym. Zwolnienie nie jest uzależnione od liczby umów ani liczby płatników. Jeśli przychody podatnika przekroczą 85 528 zł w roku podatkowym – dopiero nadwyżka ponad limit będzie opodatkowana według skali podatkowej.

Ważne

Od 1 stycznia 2020 ulga stosowana jest automatycznie, podatnik nie musi składać w tym celu oświadczenia. Może natomiast złożyć płatnikowi pisemny wniosek (odrębnie dla każdego roku) o pobór zaliczek podatkowych bez ulgi dla młodych. Po wpłynięciu takiego dokumentu podmiot zatrudniający musi zacząć naliczać podatek najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymał przedmiotowy wniosek.

Limit wieku

Ulga może być stosowana do dnia ukończenia przez podatnika 26. roku życia. Decydujący jest wiek podatnika na moment uzyskania przychodu (dzień wypłaty), a nie wiek na moment zawarcia umowy czy wykonania pracy. Gdy podatnik kończy 26 lat w danym roku podatkowym – ulga dla młodych ma zastosowanie również w tym miesiącu, ale wyłącznie do przychodów otrzymanych nie później niż w dniu urodzin.

Przykład

Podatnik ukończy 26 lat w dniu 4 marca 2020. Do wynagrodzenia płatnego na dzień  10 marca ulga dla młodych nie znajdzie zastosowania, gdyż w momencie otrzymania wynagrodzenia podatnik będzie miał ukończone 26 lat.

 

 

Niski ZUS przy założeniu działalności. Sprawdź ile zapłacisz!

ZUS na start polega na zwolnieniu z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne przez 6 miesięcy kalendarzowych od dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Przedsiębiorca może skorzystać z ulgi na start gdy:

• jest osobą fizyczną,
• podejmuje pierwszy raz działalność gospodarczą albo podejmuje ją ponownie, jednak z zastrzeżeniem, że minęło już co najmniej 60 miesięcy kalendarzowych od dnia ostatniego zawieszenia lub też zakończenia działalności gospodarczej,
• prowadzona przez niego działalność nie będzie mogła być wykonywana na rzecz byłego pracodawcy, na rzecz którego przed rozpoczęciem działalności gospodarczej osoba ta świadczyła pracę w ramach stosunku pracy lub też spółdzielczego stosunku pracy.

Ulga na start jest uprawnieniem, nie jest obowiązkowa. Jeśli prowadzący działalność zrezygnuje z ulgi na start, uprawnienie nie przepada. Będzie mógł z niego skorzystać ponownie, jednak dopiero po upływie 60 miesięcy kalendarzowych od dnia zakończenia działalności lub jej zawieszenia.

Ważne!

Z opłacania składek społecznych będzie zwolniony tylko sam przedsiębiorca, natomiast osoby przez niego zatrudnione w ramach umów o pracę, umów cywilnoprawnych oraz osoby współpracujące nie będą zwolnione z opłacania składek społecznych.

ZUS na start a ubezpieczenie zdrowotne

Przedsiębiorca, który zdecyduje się na korzystanie z ulgi na start, nie jest zwolniony z opłacania składki zdrowotnej. Składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru. Osoba korzystająca z ulgi na start będzie opłacała składkę zdrowotną co miesiąc w pełnej wysokości, niezależnie od tego, kiedy rozpoczęła korzystanie z ulgi, ponieważ składka zdrowotna jest niepodzielna.

Jeśli prowadzenie działalności gospodarczej  notowane jest na przykład na 17 stycznia 2020 zarówno za styczeń, jak i kolejne miesiące 2020 r. należy opłacać pełną składkę na ubezpieczenie zdrowotne (w 2020 r. w wysokości 362,34 zł). Nie ma znaczenia, że działalność rozpoczęła w trakcie miesiąca.

 

Jak ustalić 6 miesięcy?

• Jeśli przedsiębiorca rozpocznie działalność pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, ten miesiąc powinien być traktowany jako pierwszy miesiąc ulgi. Dla działalności założonej 1 lutego 2020 ulga w opłacaniu składek zakończy się 31 lipca 2020.
• Jeśli natomiast rozpoczęcie prowadzenia działalności notowane jest w trakcie miesiąca, to ulgę rozpoczynamy stosować od pierwszego dnia pełnego miesiąca. Dla działalności założonej 14 lutego 2020 ulgę stosujemy od 1 marca do 31 sierpnia 2020.

 

Po upływie 6 miesięcy ulgi na start przedsiębiorca może przez kolejne 24 miesiące opłacać składki preferencyjne. Są one obliczane od podstawy wymiaru w wysokości 30% minimalnego wynagrodzenia. Podstawa ta w 2020 r. wynosi 780,00 zł. Wyliczenie 24 miesięcy po upływie 6 miesięcy ulgi jest zależne od trybu zakończenia okresu ulgi:

• jeśli przedsiębiorca rezygnuje z ulgi na start przed upływem 6 miesięcy, to okres 24 miesięcy będzie liczony od dnia wskazanego na wniosku dotyczącego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych,
• jeśli przedsiębiorca wykorzysta pełny okres 6 miesięcznej ulgi, wówczas tryb 24-miesięcznej preferencji rozpocznie się od następnego dnia po zakończonym okresie korzystania z ulgi.

Składki preferencyjne (zdrowotna + społeczne) w 2020 roku wynoszą:

• 609,14 zł – łącznie z chorobową
• 590,03 zł – bez chorobowej.

Otwarcie firmy

Rejestr BDO – kogo dotyczy? Obowiązek wpisu do końca 2019 roku.

Co to jest BDO?

Według z art. 82 ust. 1 ustawy o odpadach BDO jest to system teleinformatyczny z bazą danych o podmiotach wprowadzających do obrotu produkty i produkty w opakowaniach oraz gospodarujących odpadami. Baza ta została wprowadzona przez Ministerstwo Środowiska, aby przeciwdziałać nieprawidłowościom, które występują w sektorze gospodarki odpadami.

Do kiedy należy złożyć wniosek rejestracyjny w BDO i jak to zrobić?

Do końca roku tj. do 31 grudnia podmioty, które wprowadzają na rynek m.in. produkty w opakowaniach oraz gospodarują odpadami są zobowiązani do rejestracji do BDO. Podobnie firmy, które zajmują się handlem detalicznym lub hurtowym i oferują reklamówki. 

Obowiązkiem wpisu do Rejestru-BDO objęte są nie tylko podmioty, które wytwarzają, transportują odpady oraz prowadzą ewidencję tych odpadów, ale również wprowadzający produkty w  opakowaniach, opony, oleje smarowe, pojazdy, baterie lub akumulatory, sprzęt elektryczny i  elektroniczny, producenci, importerzy i  wewnątrzwspólnotowi nabywcy opakowań. Mogą to być również np. salony kosmetyczne, gabinety stomatologiczne czy firmy budowlane.

 

Sprawdź czy musisz się zgłaszać

Złóż wniosek

Nie wszystkie podmioty, które działają na rynku gospodarki odpadami muszą znaleźć się w Rejestrze-BDO.

Przedsiębiorcy, którz nie mają obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, nie muszą uzyskać wpisu do Rejestru-BDO, jeśli:

 

• jeżeli podatnik przerzuca odpowiedzialność za odpady na rzecz jednego z wytwórców tych odpadów wykorzystujących wspólnie lokal lub na rzecz wynajmującego lokal to wówczas ewidencję powinien prowadzić podmiot, na którego odpowiedzialność została przerzucona;
• jeżeli sprzedawca odpadów lub pośrednik w obrocie odpadami nie są posiadaczami tych odpadów.

 

Kto może skorzystać ze zwolnienia prowadzenia ewidencji odpadów i nie podlega rejestracji BDO?

Ze zwolnienia podmiotowego z prowadzenia ewidencji odpadów mogą skorzystać:

• osoby fizyczne oraz jednostki nieposiadające osobowości prawnej, które nie są przedsiębiorcami i wykorzystują odpady na cele prywatne za pomocą dopuszczalnych metod odzysku,
• wytwórcy odpadów komunalnych oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji jeżeli przekażą pojazdy do stacji demontażu lub punktu zbierania;
• prowadzący działalność nieprofesjonalną w zakresie zbierania odpadów (m.in. przyjmowanie przez sklepy zużytych artykułów konsumpcyjnych lub zbieranie odpadów w szkołach, instytucjach lub urzędach).

Ze zwolnienia przedmiotowego mogą natomiast skorzystać podmioty w przypadku niektórych rodzajów odpadów jeżeli nie przekroczą one określonej ilości  i są to m.in.:

• odpadkowy toner drukarski inny niż wymieniony w 08 03 17 – do 100 kilogramów rocznie;
• materiały budowlane zawierające gips – do 5 ton rocznie;
• odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów – do 5 ton rocznie;
• baterie alkaliczne (z wyłączeniem 16 06 03) – 5 kg;
• inne baterie i akumulatory – 5 kg;
• trociny, wiórki, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir – do 10 ton rocznie;
• szkło – do 5 ton rocznie;
• tworzywa sztuczne – do 5 ton;

Wykaz tych odpadów wraz z określeniem wagi znajduje się w załączniku do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie rodzajów odpadów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów.

Źródło: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów

 

Nowości podatkowe 2020 – cz. 1

Zmiany w podatkach 2019/2020

Resort pracuje nadal nad uszczelnianiem tzw. dziury podatkowej i systematycznie  wraz z rozwojem infrastruktury IT w ministerstwie wprowadza zmiany dla przedsiębiorców. Niektóre z nich już weszły w życie. Kolejne, które będą miały znaczący wpływ na prowadzenie firmy w Polsce wejdą w 2020 roku.

Co Nas czeka w 2020 rok?

Biała lista

Biała lista (art. 96 ustawy o VAT) czyli elektroniczny wykaz podmiotów to narzędzie do weryfikacji  kontrachenta do celów VAT. Przedmiotowy wykaz to lista podmiotów w tym:

– czynnych podatników VAT ( obejmuje również listę podmiotów, których rejestracja została przywrócona),

–  podatników  zwolnionych z VAT,

– podatników w odniesieniu do których nie dokonano rejestracji albo których wykreślono z rejestru jako podatników VAT.

Aktualizowany w dni robocze, raz na dobę wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie ministerstwa finansów i zawiera dane według stanu na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dostęp do Wykazu jest możliwy także za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

 

Odpowiedzialność solidarna nabywcy

Od 1 stycznia 2020 r. – zgodnie z art. 117 Ordynacji podatkowej – nabywca towaru lub usługi, będący podatnikiem VAT, będzie odpowiadał solidarnie całym swoim majątkiem wraz z dostawcą towarów/usługodawcą  będącym podatnikiem VAT czynnym, za jego zaległości podatkowe – jeżeli zapłata należności za dostawę towarów/świadczenie usług w przypadku jednorazowej transakcji przekraczajączy 15 000 zł (potwierdzone fakturą) i zostanie dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w białej liście.

Odpowiedzialność ta będzie spoczywała na nabywcy w tej części podatku VAT, która będzie przypadała proporcjonalnie na tę dostawę towarów/świadczenie usług.

Należy jednak pamiętać, że podatnicy będą mogli uwolnić się od odpowiedzialności solidarnej, w przypadku zapłaty na rachunek inny niż wskazany w białej liście, jeżeli:

– podatnik, który dokona zapłaty należności przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w białej liście, złoży zawiadomienie o zapłacie należności na ten rachunek do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla wystawcy faktury – w terminie trzech dni od dnia zlecenia przelewu,

– podatnik dokona zapłaty z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.

 

Split payment

Od 1 listopada 2019 r. weszły w w życie przepisy dotyczące mechanizmu podzielonej  płatności w obrocie krajowym zastępujące mechanizm odwrotnego obciążenia VAT.

 Obowiązek stosowania mechanizmu podzielonej płatności dotyczy regulowania należności z faktur (obowiązkowo powinny zawierać  informację: mechanizm podzielonej płatności) dokumentujących transakcje, których przedmiotem są towary i usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy VAT (towary i usługi  wymienione dotychczas w załacznikach nr 11, 14), a ich jednorazowa wartość  bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15.000 zł (lub jej równowartość).

 W związku z powyższym podatnik regulujący należności za fakturę potwierdzającą nabycie towarów lub usług wrażliwych o wartości przekraczającej 15.000 zł (lub jej równowartość) zobowiązany jest do stosowania mechanizmu podzielonej płatności. Jeżeli transakcja opiewa na kwotę poniżej 15.000 zł podlega rozliczeniu na zasadach ogólnych, w odniesieniu do pozostałych towarów i usług nieuwzględnionych w tym załączniku split payment jest dobrowolny.

Ważna informacja: Od 1 listopada 2019 r. odpowiedzialnością solidarną objęte zostały towary, dla których wprowadzono obowiązkowy mechanizm podzielonej płatności (m.in. węgiel czy części samochodowe). Nabywca odpowiada  solidarnie wraz z dokonującym dostawy za jego zaległości podatkowe, jeżeli transakcja dotyczy zakupu towarów wymienionych w załączniku nr 15 na kwotę poniżej 15.000 zł. Nabywca uniknie solidarnej odpowiedzialności, jeżeli ureguluje należność w mechanizmie podzielonej płatności.

Solidarnej odpowiedzialności nie stosujemy w zakresie transakcji, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy.

 

Nowa matryca stawek VAT i Wiążąca Informacja Stawkowa

 

W związku z tym,  że od 1 kwietnia 2020 r. ma obowiązywać nowy system stawek VAT oparty na Nomenklaturze Scalonej (CN) w odniesieniu do towarów oraz PKWiU 2015 w odniesieniu do usług, będą stosowane nowe przepisy dotyczące sposobu identyfikowania towarów i usług na potrzeby VAT, podatnicy mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie wiążącej inforamcji stawkowej WIS.

Począwszy od 1 listopada 2019 r WIS określi prawidłową stawkę VAT dla danego towaru lub usługi i zapewni ochronę dla podatnika, który ją zastosuje, przy czym  WIS dotyczyć będzie stanu prawnego obowiązującego od 1 kwietnia 2020 r. i od tego dnia  będzie skuteczna  w stosunku do czynności (dostawy towarów i świadczenia usług) dokonanych po 31 marca 2020 r.

 

ZMIANA PODATKU DOCHODOWEGO Z 18% NA 17%

Obniżka PIT 2019

Obniżenie stawki podatku PIT z 18 do 17 %, wiąże się z obniżeniem kosztów pracy poprzez dwukrotne podniesienie kosztów uzyskania przychodów dla pracowników.

Koszty po zmianach:

• 250 zł miesięczne (jednoetatowcy) obecnie 111,25 zł,
• 300 zł miesięczne (jednoetatowcy, dojeżdżający) obecnie 139,06 zł,
• 3 000 zł roczne (jednoetatowcy) obecnie 1 335,00 zł,
• 3 600 zł roczne (jednoetatowcy, dojeżdżający) obecnie 1 668,72 zł,
• 4 500 zł roczne (wieloetatowcy) obecnie 2 002,05 zł,
• 5 400 zł roczne (wieloetatowcy, dojeżdżający) obecnie 2 502,56 zł.

Podatnik, który w 2019 roku zarabia 2 250 złotych (minimalne wynagrodzenie za pracę w 2019) będzie miał 472 zł (miesięcznie 39 zł) zysku. Natomiast przy zarobkach 4 765 zł (przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej prognozowane na 2019 r), będzie to rocznie 732 zł (miesięcznie 61 zł).

Obniżka PIT 2020

W 2020 roku osoba zarabiająca minimalną krajową pensję będzie otrzymywała 2450 złotych brutto

(miesięczny zysk to 41 zł).

 

Osoba zarabiająca przeciętne wynagrodzenie, czyli ok. 5227 zł brutto) osiągnie miesięczny zysk w wysokości 65 zł.

Zmiany dotyczące obniżki PIT weszły w życie 1 października 2019.

Według wyliczeń ministerstwa finansów w kolejnych latach zmiany będą kosztować sektor finansów publicznych 9 mld 687 mln zł rocznie. Z tego koszt dla budżetu to 4 mld 825 mln zł, dla jednostek samorządu terytorialnego – 4 mld 812 mln zł, a dla pozostałych jednostek (NFZ) – 50 mln zł.

 

Obowiązkowy Split Payment – od kiedy?

Dotychczas split payment będący płatnością z wykorzystaniem dwóch odrębnych rachunków bankowych do celów rozliczania podatku VAT był dobrowolny. Aktualnie, jest on obligatoryjny w przypadku transakcji z branż podatnych na nadużycia w zakresie naliczania podatku VAT.

Dokonując przelewu z mechanizmem podzielonej płatności konieczne będzie wskazanie dodatkowych informacji tj. numer faktury, osobno kwota netto i kwota podatku VAT, wyłączając możliwość zapłaty zbiorczo za kilka faktur w formie jednego przelewu.

Następnie odbiorca otrzyma należność w podzielonej formie, czyli kwotę netto na konto firmy, a kwotę podatku VAT na konto do rozliczania podatku VAT z Urzędem Skarbowym lub kontrahentem.

Mechanizm podzielonej płatności będzie obowiązkowy dla wybranych branż od 1 listopada 2019. 

 

Będzie on dotyczył branż związanych z m.in.:

robotami budowlanymi,

wykończeniowymi,

instalacyjnymi i konstrukcyjnymi,

sprzedażą wyrobów ze stali,

komputerów, laptopów, smartfonów, konsol do gier wideo,

biżuterii, telewizorów,

cyfrowych aparatów fotograficznych i kamer wideo,

opon oraz niektórych części samochodowych i motocyklowych.

 

 

W sytuacji, gdy płatnik dokona płatności za transakcję, która jest objęta obowiązkiem split payment w inny sposób, zostanie pozbawiony prawa do odliczeniu podatku VAT od takiej faktury.